| |
Welkom op de site van de dol!ste jaarclub
der M.S.R.V. Saurus '08-'09:
dol!
dol! bestaat uit vijf gekke, gezellige, chaotische, actieve en roeiende meiden v.l.n.r.:
Aline Nikki Jacqueline vd B Jacqueline S & Leslie!
Zin om samen met dol! te borrelen? Geef maar een gil in de shoutbox, op de kroeg, in de boot of op een van de andere leuke plekken waar wij te vinden zijn!
|
Deze pagina is 61487 keer bekeken.
Vereniging: M.S.R.V. Saurus te Maastricht
Site aangemaakt: 22/10/08 te Maastricht |
| Nabeschouwing NSRF Slotwedstrijden |
- " Ook de talentenacht heeft goed gepresteerd. De eerste wedstrijd op de Bosbaan, stoplichten, veel andere ploegen, niets heeft onze talenten afgeleid van wat zij moesten doen; een hele harde race varen. De dames hebben twintig seconden onder hun streeftijd gevaren en het Argo zeer moeilijk gemaakt. Een hele mooie race! " -
www.msrvsaurus.nl |
|
| dol! wint W.O.R.S.T.bokaal! |
2-7-'09
Na een jaar lang zwoegen op alle Saurus-fronten was het gisteravond dan eindelijk zo ver.. dol! won de W.O.R.S.T.bokaal! dol! kan zich daarom vanaf nu officieel noemen:
Welvaerendst
Onoverwinnelijkst
Roeiendst
Societeitsbezoekendst
Team
dol! hoogh! |
|
| Sparkling coaches bedankt! |
Dinsdag 23 juni, restaurant Kiwi, Maastricht
Lieve Fenne, Leonie en Lieve,
Afgelopen jaar was voor dol! een top-jaar: een nieuwe studie, een, voor drie van de zes van ons, nieuwe stad en lidmaatschap bij een vereniging. Alle 6 de dol!le dames hadden nog geen roei-ervaring, maar hebben zich toch ingeschreven bij de mooiste roeivereniging van Nederland: Saurus. Tijdens de ontgroening werden de eerste onzekere klapjes en strijkjes gemaakt en uit introteam 18 werd er ook al een deel van dol! gevormd: Aline, Nikki en Jacqueline Smits. Tijdens de ontgroening werd ook voor het eerst kennis gemaakt met onze Sparkling-coaches en tijdens de introperiode kwam al snel naar voren dat introteam 18 heel erg veel geluk had met deze drie sprankelende coaches. De basis van het roeien werd gelegd en de roeiboot van introteam 18 kwam vooruit.
Na de introperiode was het voor de eerstejaars tijd om teams te gaan vormen. Al heel snel bleek dat Jacqueline van den Bos en Leslie perfect pasten bij de andere drie dames uit introteam 18. Maar 5 leden in een gezelligheidsteam, dat is wel heel weinig.. Er moest dus nog iemand bij gezocht worden! Na een ongemakkelijk sollicitatie-dinertje zijn er jammergenoeg een aantal eerstejaar meiden van Saurus afgewezen, maar bleef Iris over. dol! was compleet! Later bleek dat onze nieuwste aanwinst Iris ook weer de eerste dol!le dame was die ons zou verlaten. Maargoed, team dol! was in december een feit.
Maar wat is een roeiteam zonder super-coaches?! Fenne, Leonie en Lieve hadden gezegd dat ze eigenlijk alleen wilden coachen tot en met de introsprints. En dat was ook begrijpelijk, ze waren immers intro-coaches. dol! was daarom ook verschrikkelijk blij toen bleek dat de Sparkling-coaches ons wilden gaan coachen voor de rest van het jaar. En alleen dát al, maakte het begin van het compojaar super.
Trainingen werden gepland en trainingen werden gedraaid. Met heel vaak een stuur in de boot en een coach op de kant, werd het roeien van dol! iedere training beter. In weer en wind zorgden de coaches ervoor dat dol! kon trainen.
'We beginnen met uitlengen, boegen houd maar actief evenwicht' aan het begin van iedere training, klonk ons dan ook al snel bekend in de oren. Net als het 'gelijk inpikken dames, en ín en ín, of het duuuw door, duuuw door, langzaam oprijden!' En daarnaast alle mooie oefeningen: Piermanoffen, met ogen dicht roeien, powertubben, met één hand roeien, met losse voetenborden roeien, tien zwarte negertjes en natuurlijk het hoppen in onze geliefde Fier, niets was ons té dol!
Kritische aanwijzingen van Fenne, Leonie en Lieve zorgden er voor dat het kleine roeiteampje steeds harder roeide. Maar wat misschien nog wel belangrijker is, is dat iedere training leuk was. Roeigezichten werden keer op keer uitgelachen en na iedere training werden de zweet-konten van de dol!le dames geobserveerd. Er is iedere training met plezier geroeid en daar zijn we jullie, de coaches dankbaar voor.
Wat helemaal super is, is dat jullie bij praktisch iedere compowedstrijd aanwezig waren om dol! te supporteren. Het begon met de Asopos wedstrijd in Amsterdam, waar dol! zenuwachtig haar eerste compowedstrijd roeide op de Bosbaan. Ook werd het NOOC-openingstoernooi in Tilburg verroeid en waren dol! en coaches aanwezig op de Skoll-cup in Amsterdam; daar zorgde een telefoontje van de coaches 'We zijn nu pas in Utrecht!' voor de nodige ophef. Gelukkig kon ook daar, toen het niet waar bleek te zijn, hard om worden gelachen. Ook werd de SRG in het verre Groningen met Leonie als stuur verroeid. dol! werd door de 4,5km bij de PE in 't Lang gesleept door Lieve.
Wat jammer was, was dat jullie niet bij de Euros Drienerloo Regatta in Enschede en de slotwedstrijden in Amsterdam waren. Maar als jullie niet bij een wedstrijd konden zijn, werd dol! wel bestookt met lieve smsjes en/of telefoontjes: 'En?? Hoe ging het?' en wat ons resultaat op die wedstrijd dan ook was of op welke plek we ook waren geëindigd, we kregen altijd een 'ik ben trots op jullie' smsje als antwoord. Dit werd door dol! heel erg gewaardeerd!
Jammergenoeg waren onze coaches en onze eigen boeg Aline er niet bij toen dol! Taart trok in Enschede op de 1500 én 500m. Deze taart was de kers op de taart voor dol! wat betreft het harde en soms wat minder harde trainen, het afgelopen jaar. Dat kleine meisjes toch hard konden roeien, heeft vele wenkbrauwen de lucht in doen gaan en dol! zelf was ook verbaasd over deze winst.
Al snel realiseerde we ons dat we deze winst en nog veel meer, aan onze coaches te danken hadden en we kunnen jullie dan ook niet genoeg bedanken. Maar we zullen het in het kort proberen:
Lieve Fenne, Leonie en Lieve, dol! wilt jullie bij deze super erg bedanken voor het gezellige afgelopen compo-jaar en jullie moeten weten dat Sparkling altijd een speciaal plekje in onze dol!le hartjes zal hebben.
|
|
| terugblik op de Orca-slot |
Vrijdagavond stapte we op de trein naar Amsterdam. We waren met een gezellige groep Sauriërs, en Malou was er voor ons, om de dol!le dames te versterken. In de trein werden de roddels van de afgelopen week uitgewisseld, er werd gegeten en galgje gespeeld met onbekenden, oftwel een prima reis! we kwamen aan in Amsterdam, waar we braaf achter Maaike aanliepen en toch op het goede spoor/halte-ding belandde om de metro te pakken. Dit was een avontuur op zich. De metro bleek namelijk wast sneller en harder weg te gaan dan verwacht, waardoor jacq vd B in slow-motion door de metro vloog, en belandde op de grond met de benen in de lucht! Na het avontuur met het openbaar vervoer brak een nieuwe uitdaging aan. Er moest namelijk gezocht worden naar de scouting. We hadden een omschrijving gekregen van de weg, en probeerde deze te volgen. We belandde echter in het Amsterdamse bos, waar volgens Aline een moord was. Bang om verder het bos in te lopen, sjoude we de spullen van 1000kilo maar weer de weg terug en gingen verder op zoek naar de padvinders. Na Toch maar even Maaike bellen om te zeggen dat we verdwaald waren, en ze kwam ons redden. (we bleken 10 m van het zandpad naar de scouting toe te staan..) Aangekomen bij de scouting leerde dol! sociale vaardigheden: ''stap 1: ik vind dat niet leuk, ik wil dat niet!; stap 2: hoor je me niet? ik wil dat niet!; stap 3: hoor je me niet? ik wil dat niet!; stap 4: Nu ga ik naar de leiding!" en schommelde de speelzaal door aan een touw. De avond werd vervolgd door een potje weervolven met Euroïeten (ja, zo heten de mannen van Euros echt, zelf gevraagd!) was het tijd om te gaan slapen. Daar waren de Euroïeten het niet mee eens, en ze tilde ons in de kruiwagen om ons te vervoeren naar café 1890. Het recht van de sterkste gold echter, en dol! ging lekker slapen. Mooi was dat we ook als langste van iedereen door mochten slapen, waardoor we vrolijk zingend wakker werden 'ik wordt altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd!' We waren net optijd klaar om te gaan, de scouts stonden namelijk al voor de deur te wachten. We liepen (met de tas van 1000kilo) naar de bosbaan. Onderweg realiseerde we ons dat 2k best ver is, en dat het dus best een zware race zou gaan zijn. Daar aangekomen konden we bijna gelijk door naar het erenvlot om Rutger en Stefan te feliciteren met hun overwinning. vervolgens haalde we de Euros-boot van de boa van Phocas, (wat nog een hele maneuvre was) en plantte deze neer op de boothouderdingen van Asopos. Dàt is pas integratie! we gingen de boot in, en roeiden de twee kilometer op. Malou mocht tijdens het oproeien even wennen aan bakboord (wat ze nog nooit geroeid had). Na lang wachten mochten we dan klaar gaan liggen. De vraag was nog even in welke baan, maar we hadden het vanzelf door toen we in de verkeerde lagen! vastgehouden door een op-de-buik-liggend-mannetje-met-geel-shirt maakte we ons klaar voor de start. Aline was nog bezig met een klapje, maar het startsein was gegeven. Tijd om weg te gaan. Ondanks de onverwachtte start kwamen we aardig weg, we lagen sowieso geen laatste! Na het eerste opzetje was het al duidelijk we zouden 1e of tweede worden, de andere boten lagen achter, en wij zouden ze natuurlijk geen kans geven ons nog in te halen. De boot die nog wel tegenstand boot ging snel. We hielden ze bij, na wat opzetjes zaten we zelfs even voor. We waren doodmoe, maar door de strijd met de andere boot zette we door! voor we het wisten was het tijd voor de eindprint we gaven alles wat we hadden, maar helaas was het niet genoeg. De andere waren nét sneller.De andere boten lieten we met 30sec tussenstand ver achter ons. Toch best een geslaagde wedstrijd! Jammer dat het hier eindigde, maar het was een mooie race!
|
|
| Nabeschouwing ERD |
.."Het tweede NOOC-pouleblik is binnen! In navolging op de poule-overwinning van Strowmversnelling op de PeiL was het nu op de Euros Drienerlo Regatta de beurt aan dol! om lekker te knallen. Wat begon als een achtervolgingsrace op de 1500 meter eindigde bijna in een boord-aan-boord met Phocas. Ook op de 450 meter hebben ze deze harde halen doorgezet en is dol! uiteindelijk met ruim 8 seconde voorsprong de winnaar van hun poule geworden. "
www.msrvsaurus.nl |
|
| terugBLIK(!) op de Dienerloo Regatta |
Wat een tijd was het! Half zes, dat is dus 5.30(!!!), stonden jacq & jacq op om de trein van half zeven(!) te nemen in Maastricht. Helaas konden we onze lieve Aline niet meenemen, omdat ze ziek was ;(..
Anyway, de dames begonnen aan deze vroege reis, in SIttard bleek dat de reis niet erg voorspoedig zou verlopen, er werd een vertraging opgelopen van 18 minuten, aansluiting in Eindhoven gemist.. stress! snel bij Nikki in de auto bij Den Bosch, en al scheurende over de snelweg de tomtom volgen. We kwamen om 10 uur (onze vlottijd) aan in Enschede. Snel rennen naar de wc, rugnummers ondertussen gehaald en klaar om te gaan bleek blob wat langzamer te zijn dan verwacht, en hadden we nog wat tijd over, waarin we op de boot moesten wachten. De boot bleek een boot van Gyas te zijn. Miguel wilde naar eigen zeggen de meegebrachte(!) boten van Saurus liever niet gebruiken. DIt betekende dat de race anders zou worden dan andere races. Andere boeg (annemarie), andere stuur (Yarne), andere boot (geen Fier!!).
We roeiden zonder enig evenwicht op naar de start. De zenuwen sloegen toe, maar daar had onze stuur wel een oplossing voor: Liedjes zingen! Wel jammer dat we geen 'oops I did it again' mochten zingen van Yarne, maar de andere liedjes zorgden ook voor de nodige ontspanning, en lachbuien, (LONELÈÈÈÈ`Y!) het was allemaal één grote grap.
Op naar de start werd er gefocust en geprobeerd niet meer de slappe lach te hebben. Dit focussen werkte. We roeide als een malle! Er vond een fantastische doorstart plaats, en dol! was begonnen aan een onvergetelijke race. We liepen langzaam in op de boot die eerder was gestart in de achtervolgingsrace. WIj als roeiers zagen vooral dat de boot die na ons gestartt was alleen maar verder van ons af kwam te liggen. Na 1000 meter kreeg dol! het zwaar, dit zorgde er echter niet voor dat we langzamer gingen roeien, we gingen stug door en bleven netjes en sterk roeien. Naar eigen zeggen van de stuur luisterde we heel goed naar hem, waardoor we hard bleven gaan, en de finish haalde, met een trotse stuur, zelf hadden we geen idee of we echt zo goed waren. We waren helemaal kapot, maar moesten gelijk oproeien voor de 450 meter. Toen bleek dat een belangrijk onderdeel van de wedstrijd het conditie-compinent was; wie was het snelst/beste hersteld en kon nog keihard die 450 meter doorknallen. We wisten dat dit ons ding was, sprinten kunnen wij wel met onze korte beentjes en super snelle halen. Annemarie verbaasde zich dat we van plan waren deze race op een nog hoger tempo te gaan varen, maar dat is allemaal goedgekomen. Na 450 meter keihard, lomp rammen, kwamen we over de finish. Nog duizelig en zee-ziek van de race ging onze Jacq S gewoon door voor nog een race met strowmversnelling, terwijl Jacq vd B en Nikki van anderen te horen kregen dat we eerste of tweede stonden. Wàt!! We gingen het checken, en we stonden tweede, maar op nummer 1 stond iemand met een tijd van 2.32, terwijl onze tijd 4.33 was; oftewel die eerste tijd kon nooit kloppen! Maaike kon ons vertellen dat we sowieso de snelste waren bij de 450 meter, maar de 1500 meter was nog even de vraag, er zou gecheckt worden...
Na uren van lang wachten in spanning, kwam daar toch op het bord de uitslag, en ik zou het nu spannend kunnen maken, maar volgens mij weet iedereen die dit leest het al,.. WE HEBBEN GEBLIKT!! dol! is gewoon eerste, de beste, de allersnelste!! WOEHOE! een stemming van vreugde brak los bij de dol!le dames, wat resulteerde in mooie dansjes en zelfs het mogen dragen van de zonnebril van Miguel! OMG! na uren (ik overdrijf niet) wachten kwam dan eindelijk de prijsuitrijking. Het was een beetje schraal, maar toch, we zoenden even met het bestuur van Euros, en ontvingen de blikken, we wilden alweer terug lopen, maar toen hefte Miguel het verenigingslied aan, welke uit volle borst werd meegezongen! Wat een moment! (beetje jammer dat we maar met 6 mensen aan het zingen waren, maar toch!)
We sloten deze mooie dag af met een ritje bij Nikki in de auto, vervolgd door een treinreis terug naar Maastricht. De vermoeidheid sloeg toe, maar de trots bleef. |
|
| Terugblik op de Fortis Maas Regatta |
We vonden het een tof plan, roeien met een mannenteam van een andere vereniging, en zouden eigenlijk bij de Peil al op zoek gaan naar een leuke partner,. Alleen door onder andere het weer wilde we zo snel mogelijk naar huis, en hadden we geen partner gevonden. Gelukkig heeft Maaike toen een ploegje voor ons gevonden. Vocht. We waren benieuwd, de naam sloeg niet echt aan, maar we deden ons best daar geen oordeel over te vellen. Op vrijdag was het dan zo ver, de mannen belde en vroegen of ze bij een van ons konden blijven slapen. Jacq vdB zei gelijk ja zonder na te denken, en bedacht zich na het ophangen pas dat het niet zo gaan passen. Overtuigd dat er wel een oplossing gevonden zou worden werd naar de kroeg gefietst, waar we de mannen zouden gaan ontmoeten. Op het eerste gezicht leken de mannen heel aardig en gezellig, en er is een leuke avond doorgebracht op de kroeg. Om twee uur was het tijd om richting hijs te gaan lopen(!) De mannen waren ondertussen flink dronken, en de dubbele tong kwam niet onopgemerkt voorbij. Na een volgens de mannen uren durende wandeltocht kwamen we bij de ‘te schone’ kamer aan. Hier werden slaapzakken uitgerold, en de mannen lagen lekker op de grond te slapen (een matje vonden ze te zwaar om mee te nemen), in de kamer en op de gang. Na een korte nachtrust was het om 7 uur weer tijd om op te staan. We zouden met de bus naar MWC gaan, maar volgens de routeplanner wilde de bus maar tot het bonnefante museum rijden, dus we hebben een bus genomen naar de wilhelminasingel en hebben de rest te voet afgelegd (weer uren lopen!). Daar aangekomen waren we een van de eerste, maar gezien het heerlijke weer was het helemaal niet erg om even in de zo te wachten. Jacq en Jacq bezochten de stuurtjes vergadering en waren er helemaal klaar voor. Jacq vd B roeide nog even mee met Extrowverte, om zo uit te vinden hoe ver 1500 meter eigenlijk is met een 8, en dat was verder dan verwacht. Toen waren dol! (incl onze goede invaller Lieve) en vocht aan de beurt om te gaan roeien onder het stuurgezag van Yarne. We roeiden op naar de start, waarbij nog even getraind werd, en voor we het wisten waren we bezig met de doorstart op het golvende water van de maas. Een aantal bijna-snoeken verder waren we bijna over de finish en waren we enorm benieuwd naar de uitslag van de race. Hoe zouden we het gedaan hebben? De resultaten leken goed, we waren 2e, maar bleken toch tegen te vallen aangezien het team boven ons naar eigen zeggen maar met 7 man roeide... Alle hoop was gevestigd op de sprint van 750 meter, en ondertussen lagen we lekker in de zon, genietend van de gezelligheid, muziek en een lekker broodje. Toen het tijd was voor de sprint moesten we nog even de boot in het water tillen, war verassend vloeiend ging. Met een voetenboord met ingebouwde schoenen gingen we weer de maas op. Tijdens het oproeien bleek dat het wel erg hard waaide. Dat hadden de mensen bij de start niet door, die bleken rustig om klapjes en strijkjes vragen terwijl we de kant in dreven. Terwijl de boot samen met de loneley strijker aan het strijken sloeg,. Gingen we weer klaarliggen, ook dit keer was ging het niet goed, driemaal is scheepsrecht gold hier in de letterlijke zin, de derde keer kregen we ons schip recht en konden we starten! Het was een race tegen ad lux met Malou en hun combi-partners. We gingen weg en lagen na een brakke start enigszins achter, de afstand werd een stukje groter, tot we de juiste flow hadden gevonden, en we liepen weer een klein beetje in, bleven daar, en daarna liepen we weer een beetje in. Jammer genoeg kwam de start te snel en finishte we nèt na het andere team. De kans op een blik gemist! Maar toen we aankwamen bleek de mamma van Aline geïnterviewd te zijn geweest tijdens onze race, dit maakte weer veel goed. Jammer dat we het niet helemaal gehoord hebben!
Na wat zonnen, eten, dansen en zingen was het tijd voor de blikuitrijking, en daarna werd het tijd om naar huis te gaan voor een lekkere douche. 2 dolle dames Jacq vd B en Aline zette de dag voort met een diner (als je dinervorken hebt is het een diner!) met onze stuur voor de dag, om uiteindelijk op het feest te belanden dat helemaal top was, van onze combi-partners is die dag verder niets meer vernomen... |
|
| Terugblik op de PEil |
17 mei. Het was zo ver. De lang gevreesde dag was aangebroken. Vandaag zou dol! een compowedstrijd hebben met een afstand van 4,5 kilomerter. 4,5 Kilmometer!!! Van te voren is gespeculeerd of het überhaupt mogelijk is voor ons om deze afstand te halen, aangezien de gemiddelde training van dol! niet veel meer dan 5 kilometer beslaat en er vandaag ook nog 4,5 kilometer opgeroeid moest worden.
Gelukkig begon het goed, we kregen namelijk te horen dat we pas om half één in Delft hoeften te zijn, wat betekende dat we lekker thuis konden slapen. Het werd nog beter, Lieve kon ons in Tilburg ophalen, en we zouden de reis per auto voortzetten. Aangekomen in Delft was Lieve onze gids, en vanaf dat moment hebben we alleen maar gedaan wat zij zei. Na het overwinnen van rijen bij de wc, bij het nummers ophalen, en het opriggeren van de geliefde Fier (dol! hartje Fier!) Was het dan zo ver, dol! ging te water. Al light-roeiende ontdekte dol! hoe ver de 4, 5 Kilometer eigenlijk was (best wel ver dus!). Aangekomen bij de start kwamen we terecht in de giganitische chaos die daar plaats vond. Er lagen een stuk of 40 boten in een stuk van minder dan 500 meter, De loneley strijker kon hier naar lieve lust haar ding doen, soms zelfs wat meer dan gewenst. Terwjl de boegen lekker uitrustte stijkte de loneley strijker vrolijk door het water, soms bijgestaan door de slag. Na een lange tijd voor de start te hebben gelegen en ge-loneley-strijkt, werd het steeds kouder, menig dol!-lid kreeg spijt van het ontdoen van hun lange broek, maar het kon natuurlijk altijd erger, Het begon keihard te regenen. En dan bedoel ik ook écht keihard! Op zo'n moment is ALLES k*t, het was ijsijsijsijsijskoud, alles werd nat, we moesten 4,5 kilometer roeien, geen wc in de buurt. dol! wil naar huis. Dat was alleen even onmogelijk. Op een gegeven moment gingen we tot grote vreugde van de dol!le dames te roeien, wat ons enigszins opwarmde. Al klappertandend maakten we de doorstart, en zonder dat we het écht doorhadden was de wedstrijd begonnen. Het eerste doel van dol! was nog steeds warm worden, het tweede doel was niet je paal verliezen, dat ding was namelijk spekglad door de regen! Gelukkig werd het op een gegeven moment droog. Ook werden we langzaam aan wat warmer, het rillen en klappertanden stopte en we konden ons richten op de wedstrijd, die ondertussen al in volle gang was. strowmversnelling kwam steed dichter bij, en haalde ons in, maar verder zou niemand ons meer inhalen. Van de kant werden we toegejuigd door het bestuur, wat glimlachen tot gevolg had, en harder roeien natuurlijk! Lieve en de mee-fietsers sleepte ons door de 4,5 kilometer, terwijl dol! in een trance verkeerde, waarbij alleen enkele gedachten als 'wow ik denk niets' en 'sjipsz, een fotograaf' langskwamen. De tussensprints gingen hard, de mensen aan de kant moesten naar eigen zeggen harder fietsen (harder dan 12 km/h?!) en we bereken het punt waarop Lieve zei dat we de eindsprint in mochten gaan zetten. Deze trok de allerlaatste kracht uit ons, en we hebben de finish bereikt. De finish! We hadden het gered! We konden het gewoon!!Yeah!
Na dit vreugde punt kwamen we weer in de complete chaos van véél te veel boten op een véél te klein stukje. En de Loneley strijker sloeg weer toe! Dit keer gingen we zelfs al strijkend naar het vlot toe. Beetje jammer dat al dat strijken voor niets was, en we naar het volgende vlot moesten, wat zelfs de loneley strijker niet al strijkende zou gaan redden. Aangekomen bij dit vlot mochten we ook hier noet aanleggen, de plek was namelijk om boten uit het water te halen en erin te leggen ipv de personen te wisselen. Heel leuk, maar toen lagen wij dus vast tussen heel veel andere boten die allemaal aan wilde leggen. Uiteindelijk zijn we vrij gekomen (jeej!) en konden we aanleggen en ein-de-lijk uit de boot. Blob nam plaats in de lieve Fier, zonder stuur, die pas véél later zou arriveren.
Na wat eten, drinken, tas meenemen, de gevaarlijke trap trotseren (leuk met hoogtevrees dat ding), en even het bestuur bedanken, was het tijd om weer naar huis te gaan. Na wat bonuspunten te hebben gemaakt op de snelweg kwamen we aan in Tilburg, waar we de AH to go hebben geplunderd voor eten HONGER! konden we de drang om te eten uitstellen tot we daarwerkelijk in de trein zaten. Om half negen waren we dan eindelijk weer in Maastricht, allen klaar voor een heerlijk tv-avondje.
Wat een dag! |
|
| Nabeschouwing SRG |
"- Een halve dag later, kamperend op de camping naast de roeibaan kon er ’s morgens een uurtje langer uitgeslapen worden. Dat hierdoor de roeiers fit en uitgerust waren bleek direct uit de eerste race van dol! die als eerste over de finish kwam met een tijd van 04:48,77 in een nek-aan-nek race met Aegir.
Vervolgens kon Strowmversnelling (voorheen Team Céline) natuurlijk niet achterblijven. Hun race liep gelijk op en met een finishtijd die een halve seconde sneller was dan dol! werden zij derde. Beide ploegjes hebben hiermee laten zien mee te varen binnen hun poule en zijn elkaar weer tegen gekomen in de A-finale van hun poule. Hierin wist Strowmversnelling een bootlengte voorsprong te pakken. -"
www.msrvsaurus.nl |
|
| terugblik op roeiregatta in Groningen |
Dit weekend was het dan zo ver. Een weekend van ontdekkingen, belevenissen en vooral heel veel gezelligheid.
Het begon al op vrijdag, in de trein he-le-maal naar het hoge Noorden. Daar aangekomen bleken de dol!le Jacq & Jacq de eerste Sauriërs te zijn, wat resluteerde in een opgezete tent op een veld van Vidar. De tent werd in zijn geheel met spullen en al erin vervoerrd naar de goede plek. Ondertussen kwamen de andere Sauriërs ook een voor een en onstond een gezellig kringetje van jongens en van meisjes, welke uiteindelijk verplaatste naar een gezellig en vooral lekker warm kampvuur aan het water.
Na een koude nacht in de tent was het zaterdag dan zo ver. dol! ging als eerste van Saurus te water en wist nog niet wat deze dag hen zou brengen. Aan de start bleek dat de Grünninger een andere manier van starten wilde doen, wat betekende dat onze boeg, Aline het klosje vast moest houden, om vervolgens na het sein snel los te laten, de paal te pakken en te starten. Dit ging ehter wat sneller dan verwacht, en de GO! kwam dus ineens, zonder dat we écht klaar waren, Maar gelukkig hadden de andere boten ditzelfde probleem. We gingen, zoals gewoonlijk, als een dol!le weg, en lagen eerste we hielden het dit keer langer vol en begonnen uit te lopen op de andere boten. Alleen een gele rakker uit Nijmegen bleef gevaarlijk dichtbij. Dit was dé grote motivatie om door te ranmmen, zo hard als je kan. Moe? Geen tijd voor, gaan! Zo gingen we door. na ongeveer 700 meter hadden de Phocas chicks ons ingehaald, maar ze waren niet voorbereid op onze geweldige eindsprint die nog komen zou. In de eindsprint haalde we ze namelijk nèt in en net een paar tienden verschil kwamen wij eerder over de finish. Een overwinning! dol! kan ook winnen!! Ultieme vreugde overheersde in de boot, vreugde en trots. De bijbehorende tijd? 4.48, dit is 10 sec sneller dan het vorige weekend en 7 sec sneller dan het doel. Het betekende dat we in de A-finale stonden, tegen de andere dol!le dame, Leslie.
De A-finale werd niet door een van de Saurus-teams gewonnen, en was zwaar en dankzij een flinke posie mee-wind hebben we een ongeloofelijke tijd van 4 minuut 32 weten neer te zetten, een absoluut persoonlijk record!
De dag werd vervolgd met een lekkere douche, een gezellige BBQ, wat nog even een stress momentje opleverde voor Nikki en Jacq op een losdrijvend vlot, en een mooi feestje, waar bier ten overvloede was; gelukkig is bier goed voor je haar! Na een knusse nacht werd zondag de tent weer afgebroken, en na een brak ontbijt doken we de trein in, op naar huis! Het was een mooi weekend, een weekend van ontdekkingen (WIJ kunnen ook winnen), belevenissen (Kampvuur, winnen, BBQ, Leo!) en vooral heel veel gezelligheid! |
|
| terugblik op de skolcup |
Zondag 19 april was het dan zo ver. dol! op de bosbaan. een kilometer. Na een heerlijke nacht in de kamer van de zus van Jaqueline S. in oud zuid *super duur* waren we er klaar voor. Dankzij de goede voorbereidingen van Jacqueline S. kwam alles helemaal goed. Na een grapje van de coaches, wat voor flinke opschuddng zorgde werd het tijd om de boot in het water te tillen. De Fier, onze geliefde boot namen we mee naar de startplaats. ondertussen genoten we heerlijk van het prachtige weer en de lekkere zon, wat resulteerde in het dragen van mooie broekjes die vloeken bij het o-zo-charmante compo-shirt :D . Toen we klaar lagen voor de start werd het echt serious buisness. de tegenstanders werden gecheckt op dikte van de stuur en andere redenen waarom wìj makkelijk van ze zouden kunnen winnen. Toen klonk het startschot. Als een dol!le gingen we weg in een mooie start. vervolgens twintig halen eroverheen. We roeiden zo hard als we konden en dat resulteerden dan ook in een tweede plaats. maar de race was nog niet klaar,. Bij de 250 meter zagen we dat we pas op een kwart zaten. We hadden het moeilijk en zwaar, We kregen langzaam door dat de 1000 meter een hel is, maar we roeiden door. de druksprintjes waren onmogelijk, alles wat er nog in zat hadden we al gegeven. Onze tweede plek waren we allang kwijt,. maar we konden links van ons, in baan 7 zien dat we zeker ook geen laatste meer zouden worden. Het was tijd onze eigen race te varen, en uiteindelijk de eindsprint in te zetten. De eerste vier halen gingen fantastisch. Daarna was het vooral zaak überhaupt de finish te halen. En dat hebben we gedaan, we kwamen als 4e van de 6 over de finish en hebben dus 2 boten achter ons gelaten. na de finish begon de echte ellende pas. Man, wat doet dat pijn, die 1000 meter! maar we hebben het gefikst, onder de vijf minuten. Doel behaald!
Na het roeien ontstond een mooie filosofie over roeien die hier zeker in vermeld moet worden.
Namelijk: Roeien is als een achtbaan. Je bent net zo zenuwachtig als je voor de start staat, je bent bang, hebt er zin in en wil tegelijkertijd heel hard wegrennen en het toch niet doen. En als je dan het startsein hoort, voelt het alsof je er niets meer aan kunt doen, het is een kwestie van gaan. Erna voel je je misselijk en k*t,. maar als je lang genoeg aan de kant staat wil je vanzelf nog een keer.
Terug naar het roeien. We mochten namelijk nog een keer, ditmaal de finale. We zaten in de D-finale, een goede middenmoot, Deze wedstrijd was anders. We wisten nu dat het een hel ging worden, en dat we bij de 250 meter zouden denken dat we de finish niet zouden halen, maar dat we hem dan toch halen. Deze keer verliep de start snel en abrupt. Wat een start! vrijwel alle boten bleven ongeveer naast elkaar liggen, en er was dus geen boot die duidelijk uitliep. Ook dit keer de eerste 10 halen roeide we zo hard als we konden, en bleven we de andere boten in eerste instantie bij. Pas na een tijdje liepen er boten uit, wij helaas niet zo hard. Maar we gingen door. Bij de 250meter was het weer zwaar. we lagen een tijdje laatste, jacqueline S. dr voeten schoten los, we hadden de plesio (*k*t plesio!!*) maar toch hebben we het gedaan! We hebben die andere boot in de baan naast ons ingehaald en de eindsprint eerder ingezet dan hen, zodat we eerder over de finish kwamen. (een eindsrint van 10 + 20 + 5 halen is zwààr op de 1000 meter!!) we hadden het weer gefixt en de race overleeft!.
Na het roeien was het tijd om te zonnen! want daar was het weer voor! Dit resulteerde in een enorm verbrande huid, wat dan wel weer dat heerlijke zomergevoel meegeeft. Op naar Groningen ik heb er zin in! (wel zon graag! Ik neem zonnenbrand mee!) |
|
| NOOC nabepreking |
"-Ook dol! en Volslagen hebben aardig wat regendruppels meegepikt in de boot. De kleine dames van dol! misten net de lange benen om de grote tegenstanders er uit te trappen maar zijn uiteindelijk mooi in het midden geïndigd.-"
www.msrvsaurus.nl
|
|
| Terugblik Asopos weekend |
Afgelopen weekend was het dan zover: de Asopos te bosbaan, Amsterdam. Helaas vertrokken we dit weekend zonder Iris, want ze voelde zich te ziek om mee te gaan.
Jacqueline S, Jacqueline vdB, Aline en ik vertrokken met de trein richting Amsterdam. Leslie ging met de 3+roeiers mee. Er waren plannen om een dutje te doen in de trein, maar hier kwam weinig van. Tijdens het avondeten werd er vanalles naar binnengewerkt en uiteindelijk kwamen we rond 7 uur aan in hartje Amsterdam. Vervolgens gingen we met onze tramkennis een poging doen om onze slaapbestemming te bereiken. Nadat we een paar haltes hadden gehad en uitgestapt waren leek dit ver weg van de plek van bestemming. Dus dan nog maar een paar halte’s verder. Vervolgens stapten we uit op de Prinsengracht. We dachten goed te zitten, maar helaas we moesten richting nummertje 30 (dachten we) en toen we keken waren we bij nummer 444. Na een flinke tijd sjouwen hadden we een bankje opgezocht, en besloten we onze gastheer te bellen. We waren van harte welkom, en we moesten naar nummer 159. Nu stonden we bij nummertje 160, dus we dachten ff de prinsengracht over te steken maar nadat we dat hadden gedaan kwamen we bij nummer 245. Gelukkig konden we het uiteindelijk allemaal vinden, en het bleek een grote, schone en relaxte woonkamer te zijn waar we samen met bløb moesten gaan slapen.
Vervolgens gingen we de stad in. Eerst rondgelopen in het echte centrum van Amsterdam. Zelfs nog enige schaarsgeklede vrouwen zien staan onder een rode lamp. Ook even cultureel gedaan en over de dam gelopen en daarna een gezellig tentje opgezocht om daar iets te drinken. Daar werden we vriendelijk verwelkomt door een erg enthousiaste gastvrouw. Hierna gingen we richting het Leidseplein de IntegraCie opzoeken. Het was nog een flinke zoektocht, maar zo hebben we ook weer wat van onze hoofdstad gezien. En bovendien was het ook zeker gezellig in de bar aan het Leidseplein.
Rond 12 uur besloten we richting ons slaapadres te gaan, omdat het de volgende morgen weer erg vroeg zou zijn. Toen we op de tram stonden te wachten bleek deze niet te komen vanwege een ongeluk, dus moeten we vanaf Prinsengracht 702 weer richting 159. Terwijl we dachten dat de Bløbbers nog wel wilden blijven bleken zij nog geen 10 minuten achter ons te lopen, en vrijwel na ons kwamen ze ook binnen. Bedden werden opgemaakt maar niet alle Sauriërs hadden de plannen om te gaan slapen. Er werd tot diep in de morgen gepokerd, en de meeste hadden nauwelijks geslapen. Bovendien bleek er heel de nacht een paard op de gang te staan dat ons wakker hield. Tegen de ochtend was het redelijk stil, maar toen tegen half 6 de laatste naar bed wilden gaan ging de wekker en werden we enthousiast gewekt door Robbie. Gelukkig moesten de mannen zich eerder melden dan ons, dus hadden we nog een uurtje heerlijke slaaprust.
Gearriveerd op de bosbaan hadden er al Sauriërs geroeid en tegen 10en was dol aan de beurt. Er was enige spanning in de boot maar na een goede race was er grote overwinningsvreugde toen we als 2e waren geëindigd. Tegen 1 uur moest de volgende heat geroeid worden. Dit keer in een zilvere boot met gele palen van Phocas. We werden nogal raar aangekeken toen wij hun boot weghaalden, hoe zou het komen? Het was behoorlijk druk op het water, en we moesten ons plotseling haasten richting de startbaan. Bij de start kwamen we helemaal scheef te liggen en gingen we richting de baan naast ons. Vervolgens hadden we onze laatste plek ingehaald maar onze 4e plek was niet genoeg om door te gaan. De rest van de dag bestond uit kou lijden, heats bekijken en aanmoedigen. En het heeft geholpen want het team van Leslie, Eva, Nienke en Julia met Emilie had gewonnen! Gefeliciteerd bij deze.
Vervolgens gingen we met z’n vieren met Robert en Freek van de integracie mee naar Skøll. Hier gingen we helpen in de keuken om het eten te bereiden. Ook de rest van Saurus druppelde binnen. Na het eten barste het feest los, en de gezellige sociëteit werd omgebouwd tot disco. Met moeite hebben we het volgehouden tot na 2en. In de bus werd er niet veel anders gedaan dan geslapen en rond kwart voor 5 kwamen we in Maastricht aan.
Het was een slapeloos, maar zeker gezellig en mooi weekend!
|
|
|
|